کاش سنگ بودی !!! عاشورای 91
ساعت ٧:٢٥ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۳٠ امرداد ۱۳٩۱  کلمات کلیدی: دل نوشته

 شب  عاشورا ، تهران ، خیابان های نارمک  ، آذر ماه 91

ساعت 30 : 21

 به خیابان می زنم ، بی هدف ، فقط می روم  . همه جا شلوغ است  ، هر کس در عالم خودش غرق است .

انگار هیچ کس مرا نمی بیند  

تنهای تنها هستم .

تنهای تنها 

اما نه !

انگار جز من هم کسی هست ؛

درد !

آری درد  .

دردی استخوان سوز در درونم  .

دردی که مرا این چنین  بی هدف راهی خیابانکرده است .

آتشی  که هم چنان در وجودم زبانه می کشد 

تماشایش می کنم  .

سالهاست که شاهدش هستم . 

سالهاست که این سوختن و پر پر زدن را شاهدم .

حسین را خوب می شناسم 

زینب را و دربدری هایش را خوب می شناسم 

حسین و زینب مرا به یاد بوی پلوی نذری  نمیاندازند  .

حسین و زینب مرا به یاد تمامی دردهای دردمندان تاریخ میاندازند .

 تمامی روز ها  عاشورا  و تمامی زمینکربلاست  !

کافی ست چشم بینا داشته باشی و یک نگاه بهاطرافت بیندازی تا ببینی

 حسین ها را

 و

زینب ها را  !

من هم حسین بوده ام  

من هم زینب بوده ام  

و 

حتما" ، یزید هم  .

آری زیر پوست این شهر هر جا نگاه کنی حسینها را و زینب ها را می بینی  .

زیر پوست این دنیا هر جا نگاه کنی  ؛  حسینی ،

زینبی   

و 

یزیدی نیز  .

 راه دوری نرویم  .

 همین نز دیکی ها  ،

در خانه و محله خودت  !

یزید ها  منتظر دریدن .

حسین ها مظلومانه در خون می غلطند 

و 

زینب ها آواره و در به در !

 همیشه برادر عباس نیست  که برایت جان دهد 

گاهی ،  برادر ؛ خود یزید است  .

 امان از تو  دنیا !

 که علی هم از دست تو سر در چاه می برد

و

می نالد از دست تو !

 آری ؛

هر روز دنیا عاشورا و هر جای زمین کربلاست  !

هر روز در این گوشه و کنار  ، یزیدی از روی حرص و طمع  ، حسینی را می درد و زینب را به اسیریمی برد .

 هر روز در این گوشه و کنار  ، یزیدی برای سیرابکردن عطش شهوت خود ، فقط  برای چند دقیقههوس ، عمری را نابود می کند .

هر روز در این گوشه و کنار ، یزیدی برای هوسحتی سر بچه اش را می برد  .

هر روز زنی برای مال و منال دنیا نان پدر و مادریرا میبرد .

 آری ؛

هر روز یزیدی برای هوس سری می برد 

هر روز یزیدی برای هوس  ، خواهری را در بدر میکند .

هر روز در گوشه و کنار این دنیا  ؛

حسینی مظلومانه در خون می غلطد .

زینبی  در بدر می شود  .

جانی گرفته می شود .

عمری بر باد می رود  .

و دردی بر سینه ای گذاشته می شود ،

 برای همه عمر  .

 دردی که هیچ درمانی برایش نیست .

 آری ؛

تا انسان هست ؛

تا حرص و طمع هست  ؛

تا شهوت هست ؛

هم چنان یزید هست

و 

حسین نیز 

و زینب هم  .

 یزید های زمان  گاهی عنوان می کنند که سنگند، سنگ  !

 شرمت باد ای انسان !

 کاش سنگ بودی  !

 سنگ کی طمع دارد ؟!

 سنگ   کی شهوت دارد ؟!

 کاش سنگ بودی  !

 تا کنون شنیده ای که سنگی دلی را بشکند ؟!

 نه تو سنگ نیستی !

کاش بودی  !

اما نیستی !

حیوان هم نیستی .

که اگر بودی  ؛ باز هم غمی نبود ،

چرا که حیوان هر چه می کند از طبیعتش است  .

 نیش عقرب نه از ره کین است ؛

اقتضای طبیعتش این است .

حیوان اگر بدرد بر او  شرمی نیست  .

 تو انسانی !

 نه حیوانی  و نه آدم .

 انسان !

موجودی مزخرف و درمانده  ! 

نه حیوانی که بر اساس طبیعتت زندگی کنی ،

و نه آدمی که بر اساس آدمیت زندگی کنی .

 کاش سنگ بودی !

 کاش سنگ بودی !

تا این همه درد در  عالم نبود .

 هم چنان می گردم گرد این شهر 

شاهد این درد 

بی هیچ آرزویی  

درمان نمی خواهم  !

بگذار باشد !

این نیز بگذرد ...

 این دل میزبان غم ها و شادی های زیادی بودهاست  

این نیز بگذرد  ...

 می گذارم تا پر پر بزند این دل ،

بسوزد  

خاکستر شود  

آنگاه خاکسترش را بر باد خواهم داد ...

                                         

                                             باشد که همه موجودات از درد و رنج رها باشند

                                                                                        شاد باشید ...